Alpinistyka

Alpinistyka jest rodzajem sportu, wspinaczką górską. Nie musi ona się odbywać wyłącznie w Alpach, ale również w górach, które swą rzeźbą przypominają góry alpejskie. W zasadzie obejmuje każdy rodzaj wspinaczki, który wymaga odpowiedniego przygotowania specjalistycznego i doborowego ekwipunku. W tejże dziedzinie wyróżnić można wspinaczkę wysokogórską, sportową, alpinizm jaskiniowy, a także narciarstwo wysokogórskie. Natomiast techniki alpinistyczne są nieoficjalnym i stosunkowo dość nowym sposobem uprawiania tego sportu, jakim jest wspinaczka. Zagłębiając się, są to jedynie nieliczne wybrane elementy, które dadzą się zaliczyć do alpinistyki. Techniki alpinistyczne można uprawiać dosłownie w niemal każdych warunkach, gdzie nic nie stoi na przeszkodzie, na przykład zamiast typowej wspinaczki górskiej, stosuje się odpowiedniki w postaci parków linowych, które są do tego idealne i zarazem mogą stać się początkiem wielkiej pasji, jaką będzie dążenie do prawdziwej alpinistyki.

Alpinistyka jest typowo ekstremalnym sportem, a co za tym idzie wyjątkowo niebezpiecznym. Rozróżnia się kilka różnych typów wspinaczki. Wspinaczka sportowa jest zawsze stosowana na sztucznych ścianach o przeróżnej trudności. Natomiast bouldering jest odmianą, która polega na wspinaniu się bez asekuracji (sprężyn, lin) i również uprawia się ją na ścianach, ale i także na małych formach skalnych. Ten rodzaj jest najtańszym z możliwych, bowiem potrzebne są jedynie dobre buty, magnezja i nieobowiązkowo materac. Z kolei wspinaczka skałkowa polega na wspinaniu się nie już po ścianach, a prawdziwych skałach. Ze względu na spore wysokości potrzebny jest tutaj sprzęt do asekuracji. Innym rodzajem wspinaczki jest wspinaczka zimowa, która jak sama nazwa wskazuje odbywa się zimą, nazywana jest również lodową. Tutaj, oprócz sprzętu asekuracyjnego wymagane jest stosowanie bardzo ostrych kolców na butach, czyli tzw. raków oraz czekanów, podobnych do toporków. Ten rodzaj może okazać się fajną przygodą ale i również wiązać się z utratą życia.

Solidny sprzęt do wspinaczki powinien być prosty w działaniu, a jego wykonanie musi odznaczać się ogromnym bezpieczeństwem, zaś zbędne są stosowane ozdoby. Najistotniejszym elementem jest tutaj lina, którą stosuje się do asekuracji i wspinania się. Istnieją liny statyczne, dynamiczne, półstatyczne, a każdy rodzaj różni się rozciągliwością, marką, średnicą i długością. Innym ważnym elementem jest uprząż, która jest niczym innym, jak pasami biodrowymi i udowymi. Również uprząż powinna być wykonana z ogromną solidnością. Połączeniem pomiędzy alpinistą a sprzętem są tak zwane karabinki, czyli aluminiowe łączniki i są one podstawowymi elementami, które służą odpowiedniemu zakładaniu stanowisk oraz noszenia sprzętu. Natomiast karabinki połączone tasiemką nazywane są ekspresami, a służą do asekuracji i umieszczenia ich w bloczkach w celu oddalenia liny od skał. Innymi elementami są przyrządy zjazdowe i jak ich nazwa wskazuje służą do przemieszczania się po linie i asekuracji. Przyrządy zaciskowe stosowane są do wychodzenia i wchodzenia po linie i jej naciągania. Aby szybko przemieszczać się po linie używa się bloczków, które także chronią przed tarciem.

Parki linowe są odpowiednikami wspinaczek górskich, bowiem pozwalają na odpowiednie zapoznanie się z tymże sportem oraz dopuszczają na odrobinę szaleństwa, na co w żadnym przypadku nie można sobie pozwolić w górach. Parki linowe stają się coraz to popularniejszą formą rozrywki i okazać się mogą ciekawym sposobem spędzenia niezapomnianego weekendu w gronie znajomych. Najczęściej w tego typu miejscach spotykana jest tak zwana tyrolka, która jest jedynie skośnym zjazdem pomiędzy dwoma drzewami, bądź jakimiś innymi punktami, zabudowaniami, etc. Sam zjazd polega na “ślizgu” z punktu wyżej położonego do niższego, oczywiście stosuje się hamulce zamortyzujące kontakt z ziemią. Inną, równie ciekawą atrakcją jest most linowy, a cała frajda polega tutaj na przejściu go po dwóch linach (ewentualnie po zawieszonych pomiędzy nimi deseczkach) w poziomie w odległości około 1 metra. Gwarantuje to niesamowite doznania, zwłaszcza gdy lina zaczyna się huśtać. Wówczas poziom adrenaliny sięgnąć może zenitu.

Chodzenie po górach jest nieco węższą odmianą alpinizmu. Ze względu na łagodność, nie naraża także na bezpośrednią utratę życia, chociaż wyjątki się zdarzają. Polega na chodzeniu po konkretnych masywach górskich – Tatr, najczęściej można spotkać się z określeniem taternictwo, które zostało zdominowane przez alpinizm. W potocznym sensie o taternictwie mówi się jako, o wspinaczkach górskich. Taternictwo wyróżniać się może także z zejściami i podejściami skalnymi oraz dość skomplikowanymi “wycofami”, które bywają niebezpieczne. Chodzenie po górach uprawia się również w Alpach, ponieważ obfitują one w rozmaite formacje lodowe i skalne. Jednakże najłagodniejsze są u samego podnóża i to właśnie tam najczęściej wybierają się taternicy. Taternictwo może się odzwierciedlać w większości technik wspinaczki górskiej, bez najmniejszego względu na miejsce gdzie się owy rodzaj alpinistyki uprawia i w jakich konkretnych łańcuchach górskich. Taternictwo wysokogórskie, jest równie niebezpieczne jak alpinizm.